Poniżej lista osób, którym bocian dostarczy kubki (chodzi o ten konkurs).
(więcej…)

Minęło już kilka miesięcy, a ja nadal nie pochwaliłem się obecnością siebie oraz bloga – w dwóch ciekawych programach. Najpierw w listopadzie odwiedziłem Dzień Dobry TVN. Opowiadałem tam o akcji dobroczynnej, którą robię razem z kochaną Weroniką. Przed materiałem pojawił materiał o tym “Jak pomagać” wraz z adresem Bloga o Pomaganiu.

Miesiąc później, przyjechało do mnie TVN24 by nagrać materiał do programu Prosto z Polski. Mówiłem o nim o akcjach typu “Klikaj i Pomagaj“.

O, tutaj sobie siedzę w domu przed komputerem:

Bardzo miło, że ktoś to zauważył, bo prowadzenie tej strony – prawdę powiedziawszy – jest czasem dość niewdzięczną robotą. Niestety, emisja programów nie natchnęła mnie w jakiś sposób do pisania. Zrobiłem za to sobie dość dużą przerwę w prowadzeniu witryny. Prawda jest taka, że za dużo czasu spędzam przed komputerem, a czasami mam taki przesyt akcjami dobroczynnymi, że z chęcią dla odmiany zrobiłbym coś złego. Okrutnego wręcz. :)

Mimo, że trochę nie pisałem to stronę i tak odwiedza średnio 700 osób dziennie, więc jest mi zawsze miło, że ktoś dowiaduje się o różnych akcjach dobroczynnych. Na razie będę pisał dalej, ale jeśli w przyszłości znajdzie się ktoś kto mógłby przejąć ode mnie pałeczkę, to chętnie oddam mu ten blog.

W ciągu najbliższych miesięcy, japońscy rybacy zabiją tysiące delfinów. Jesień jest okresem gdy te morskie stworzenia zbierają się w pobliżu wioski Taiji by żerować na rybach, których jest wtedy cały urodzaj. Korzystając z okazji, miejscowi rybacy zaganiają delfiny do małej zatoczki, a tam podrzynają im gardła nożami albo przebijają ciała harpunami. Słychać głośne wrzaski konających zwierząt, a hektolitry spływającej krwi zabarwiają całą zatokę na czerwony, soczysty kolor.

Nie piszę tego jednak dla dramatycznego efektu. Tak to po prostu już jest. Ale czy może być inaczej? I czy być powinno?

Spróbowałem zestawić kilka typowych poglądów wśród ludzi, którzy popierają takie polowania oraz są ich zagorzałymi przeciwnikami.
(więcej…)

70 rocznica wybuchu II wojny światowej jest doskonałą okazją do zwrócenia uwagi na aktualne kampanie społeczne, związane z tym okresem.

Próbowałem stworzyć listę ciekawych akcji, dzięki którym możemy uhonorować pamięć poległych, pomóc w odnalezieniu zaginionych osób czy powalczyć z dezinformacją, która ostatnio przybrała na sile.

1. Kampania Wrześniowa na Wikipedii.

Propagandzie i niewiedzy trzeba przeciwstawiać prawdę i wiedzę.

Kampania Wrześniowa to inicjatywa polskich Wikipedystów. Ma ona na celu zachęcić nas wszystkich do uzupełniania wpisów na temat II wojny światowej: tak aby przełamać niewiedzę na jej temat. Nie trzeba nikogo przekonywać, że Wikipedia jest jednym z głównych źródeł informacji. Dla wielu osób, jeśli czegoś tam nie ma, to sprawa w ogóle nie miała miejsca. Na dzień dzisiejszy są poważne braki w tej encyklopedii, a 30-dniowy – główny przebieg akcji – ma na celu uzupełnienie tych braków rzetelnymi artykułami.

Nie będę tutaj powielał informacji na temat tej Kampanii: wszystko zostało przejrzyście opisane na jej oficjalnej stronie.
(więcej…)

Yahoo pracuje nad innowacyjnym systemem antyspamowym, nakłaniającym użytkowników do płacenia 1 centa za każdą wysłaną wiadomość: na poczet wybranej organizacji charytatywnej.

CentMail: jak to ma wyglądać w praktyce?

CentMail to nowa usługa, która jest aktualnie w zamkniętej fazie beta. Niedługo, za pomocą specjalnej strony, będziemy mogli kupić zestaw 500 wirtualnych znaczków za cenę 5 dolarów. Owe znaczki, będziemy mogli doklejać do naszych wiadomości e-mail, promując tym samym bliską sercu organizacje dobroczynną.
(więcej…)

Raaaaaaaany, ale to się ciągnie. Każdy nowy komentarz, to jak czekanie na deszcz na pustyni. Czasem mnie to przybija. Gdybym pisał o jakiś sprośnych, obrazoburczych rzeczach, to wszyscy by komentowali i ta akcja zakończyłaby się w kilka dni. Są dni gdy żałuję, iż nie cierpię na rozdwojenie jaźni i nie posiadam wielu osobowości, które wzajemnie się nie znają – wtedy własnymi komentarzami mógłbym dobić do tych 50 dolarów.
(więcej…)

Dzisiaj, całą Polskę obiegła wiadomość o kobiecie z Kłobucka, która w swoim gospodarstwie, od lat zabijała psy na smalec. 28 ocalonych psów, trafiło do Fundacji For Animals która wytropiła ten okrutny proceder. Do fundacji zgłosiły się już pierwsze osoby, zainteresowane adopcją psiaków.

Jeśli chcecie sprawić by te psy zapomniały o obozie zagłady w którym były i mogły cieszyć się normalnym, ciepłym domem, to możecie skontaktować się z Częstochowskim oddziałem Fundacji For Animals. Na pewno warto także zaadaptować inne ich zwierzęta, czy wesprzeć finansowo taką pożyteczną działalność.

Petycja o surowsze kary dla oprawców?

Przed chwilą w TVN24 mówili, że za zabijanie psów, kobiecie grozi tylko rok więzienia. Dodatkowe, dwa lata za kratkami, może dostać za nielegalną sprzedaż pożywienia. Większość pewnie będzie zgodna, iż takie kary są śmiesznie małe. Być może przydałaby się jakąś ogólnopolska petycja nawołującą ministra sprawiedliwości do zawyżenia kar? Na pewno taka petycja, miałaby duże społeczne poparcie i minister mógłby się ku temu przychylić.

Ideologicznie, nie jestem jednak za surowymi karami. Myślę, że obecny wymiar kary byłby wystarczający, gdyby dochodziło tutaj do skutecznego egzekwowania tego prawa. Bardzo niska wykrywalność takich przestępstw oraz trudności w wymierzeniu wyroku, sprawiają że tacy ludzie mogą się swobodnie realizować w okrucieństwie wobec zwierząt.

Wrzuć psa do gara…

Swojego czasu, nawet rynku w moim mieście, psi smalec można było dostać pod ladą. Zresztą podobnych spraw z przetapianiem psów na smalec było już w mediach bardzo dużo. Pewnie nawet przed chwilą, jakiś chłop ze wsi, zamieszał chochlą w garze z psami.

To jest jakiś taki najgorszy, pogański zwyczaj, który przetrwał do naszych czasów. Szczególnie na wsiach, ludzie wierzą, że psi smalec posiada nadnaturalne właściwości, które potrafią ujarzmić różne dolegliwości. Oczywiście to tylko zabobon, który jakimś cudem nie został wykorzeniony przez system edukacji.

W niniejszym tekście, w trzech punktach opiszę jak nie dać się naciąć na apel o pomoc finansową oraz jak mieć pewność, że każda złotówka którą przekażemy trafi na rzeczywistą pomoc.

Charytatywnymi oszustami brzydzą się nawet prawdziwi, “porządni złodzieje”. Tacy oszuści piszą do nas bardzo emocjonalne apele o pomoc, w których proszą o pieniądze na leczenie ciężko chorych dzieci. W rzeczywistości potrzebują trochę grosza na wymianę tapicerki w nowym Chryslerze. Ostatecznie efekt tego jest taki, że tracimy zaufanie do wszystkich akcji charytatywnych. Nie zrozumcie mnie jednak źle: podobni oszuści to zjawisko marginalne ale przy nalewie różnych apelów o pomoc, które docierają do nas różnymi drogami (e-mail, sms, gadu-gadu) zawsze znajdą się takie typy.

Wypracowałem sobie własne, twarde zasady i trudno mi sobie wyobrazić by trzymając się nich, ktoś miał mnie zrobić w bambuko. Co zrobić by nie zrobił i Ciebie?
(więcej…)

Aby zwrócić uwagę na ważne problemy społeczne, organizacje pozarządowe sięgają po najbardziej szokujące środki przekazu. Robią tak, z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, ludzie są zobojętniali na różne problemy i potrzeba silnego bodźca by zmienili swoje nastawienie. Po drugie, organizacje społeczne często nie mają dużych budżetów, a wstrząsające, oburzające kampanie, to najtańszy środek dotarcia do wielu osób.

Oto kilka takich kampanii: piorunujących, na granicy dobrego smaku, a nawet takich które zostały zakazane przez władze.
(więcej…)

Tydzień temu pisałem o charytatywnym, internetowym maratonie gier z serii Super Mario.

Polegał on na tym, że kilku graczy zagrywało się na śmierć w serię Mario, po to aby zebrać od internetowych widzów pieniądze na konsole dla dzieci ze szpitali. Ostatecznie gracze “przegrali” dobre kilkadziesiąt godzin i “wygrali” na swój szczytny cel prawie 30,000 dolarów. Maraton Super Mario odbywa się jednak tylko raz na rok, a goście z TheSpeedGamers robią podobne maratony co kilka miesięcy.
(więcej…)